|
شعر باور ماست بياييد
باورها را باور كنيم
با عرض سلام و ادب حضور شما كه با خواندن اين
نشريه در تداوم و بقاي اين مجموعه سهم
بسزائي داريد و تمامي احساسهاي تراوش شده در اين مجموعه را از ديد
شاعرانه خويش مورد بررسي قرار مي دهيد.
باعث سرافرازي و سربلندي
جامعه ايست كه افراد آن افكار خود را در قالبي منظم و مدون در حيطه هاي
مختلف در اختيار ديگران قرار مي دهند و اين مهم ميسر نيست مگر در پرتو
افكاري باز و ديدي وسيع و داشتن پشتوانه محكم در احساس و شعور ، چرا كه
قدما فرموده اند :
"
نفس محسوسات تخيل است و نفس معقولات تفكر "
بسيار
خرسنديم كه توانسته ايم گوشه اي از اين محسوسات و معقولات را در اين
نشريه به چاپ برسانيم و آنرا به جامعه ادبي خويش عرضه كنيم . انجمن شعر و
ادب شهر رستم كلا با تمامي مشكلات كه در شروع خود داشت بهر حال توانست
پايه ادبي خويش را در 26 مهر ماه 1376 در گستره ادب محكم كند و با توكل
بر خداي بزرگ و اتكا به داشتن جامعه اي پر ادب نقش خود را به صورت
پرارزشي ايفا نمايد .
و اگر بخواهيم به نقش شعر در جامعه نگاهي
داشته باشيم فقط به كليات آن بسنده نيم كه :
شعر پرورش يافته ذهن و شعوري
خلاق است و مي تواند ثمره پرمحتواي درخت ادب را در اختيار ديگران قرار
دهد و ما در پرتو اين عناصر خيال به دنياي فراسو انديشه هاي معمولي دست
مي يابيم .
ما هم به نوبه خود در اين نشريه گوشه اي از
احساس خود را بر روي صحفه به تحرير درآورده ايم تا باشد كه هميشه شعرشناس
، شعرپرور ، شعر دوست و شاعر باشيم به اميد آنروز كه شعر از شما ، قاضي
شما ، حكم با شما و سپاس بيكران از جانب ما .
علي ابراهيمي 20
مهر 78 ( رستمكلا )
كلام آخر منم
آن درد پرمعنا كه در دل كلبه اي دارم
درون
كلبه ام عشق و نگاه مهر مي كارم
ببين كز درد بي مهري شده
خون اين دل زارم
تمناي
تو را دارم تو اي تنهاترين يارم
اگر
روزي مرا از خود جدا سازي نميدانم
چگونه
درد هجرت را درون دل نگه دارم
هواي سينه ام ابري از اين
باران بي مهري
گناهم
عشق مي باشد مگو هرگز گنه كارم
كلام
آخرم با تو وداع اين غزل باشد
كه دست از عشق زيبايت نمي
خواهم كه بردارم
محمد
رضا فلاح نژاد
تنهاترين نواي روزگار
دنيا دگر به رنگ انتظار شد
نيامدي
طاقت
تمام و درد بي شمار شد نيامدي
گفتي خزان كه بگذرد تو هم
شكوفه مي دهي
پائيز
رفت و باز هم بهار شد نيامدي
آنقدر
ساز انتظار را شنيده ام كه اين
تنهاترين
نواي روزگار شد نيامدي
در پشت هر دريچه اي كه بوي
عشق مي وزيد
قلبي
بسان لاله داغدار شد نيامدي
حتي شبي از گردباد نانجيب
دوريت
چشمان منتظر پر از غبار شد نيامدي
ديگر طلوع آفتاب هم به رنگ
ظلمت است
اينگونه روزها سياه و تار شد نيامدي
فاطمه جمشيدي
دو بيتي
يكي آمد و از بالاي در رفت
كمي
آهسته و آهسته تر رفت
و او سارقترين دزد جهان
بود
كه
احساس مرا دزديد و در رفت
فاطمه جمشيدي
شيشه اي چون سنگ
يك
نفر آمد دلم را سنگ كرد
عشق
را در انحصار تنگ كرد
شعر
او با ياد من دمساز شد
رقص دل موزون اين آهنگ كرد
بس كه از احساس پوچش قصه
گفت
گوشمان را پر از اين نيرنگ كرد
بي اثر شد نقش غم در خاطرم
آمد اما سايه اش پر رنگ
كرد
تا كه گفتم وقت رفتن آمده
صورت
دل را اسير چنگ كرد
عشق را بر حد اعلايش رساند
شيشه ام دانست و خود را
سنگ كرد
اين سپهسالار دشت فتنه ها
با يگانه عشق خود هم جنگ كرد
آه گم گشتم ز خود بي تاب
دل
كم كمك خود را برايم تنگ كرد
فاطمه ساروزه
دو بيتي
دل از اخم نگاهت مي هراسد
هنرمندانه غم را مي نوازد
مخواه از من كه اسب سركش لب
به دشت گونه هاي تو بتازد
فاطمه ساروزه
امان از دست اين دنيا
ميان بغض و غم درگير ، از
اين آشفتگي دلگير
امان از دست اين دنيا ،
امان از دست تقدير
شكسته سايبان دل ، گسسته
الفت و خوبي
نمي دانم كه از آن تو مي
باشد و يا از آن من تقصير
چه رنجي مي كشم وقتي تو را
آشفته مي بينم
تو ديگر از چه مي نالي ،
تو هم با دل شدي درگير
غروب سرد پائيز است و من
زخمي تر از خورشيد
نمي دانم كه چندين روز
هستم در دام غم زنجير
بدان ديگر زدم امشب به سيم
آخر اي بي مهر
امان از دست اين دنيا ،
امان از دست اين تقدير
سميه ذكريازاده
طرح
فرصت براي دريا شدن
يك قطره است
و
براي كوه شدن
يك سنگريزه
يك مترسك
يك خيال
يك نياز
اما مجال
يك غروب
يك چشم گريان
يك سكوت
يك بغض پنهان
يك نگاه
تا اوج بودن
يك خيال
يك آرزو
يك گمشده .......
سميه بخشنده
طرح
تا تو بيايي
من در عالم سكوت
با سايه ام پرسه مي زنم
با من بگو
تا تو بيايي
شكفتن پيچكها را با كه گويم
و آواز تنهايي را
با كه بخوانم
استخوانهاي
تنم را بر مي دارم
و از آن قابي مي سازم
روي ديوار تنهايي
كه در آن هيچ نباشد تصوير
تا تو شايد
روزي وسعت تنهاي مرا
در من دريابي
مرسده ساداتي
طرح اول
ترس خلوت بي ازدحام درد را
تنها در يك نگاه
دزديد
طرح دوم
جاده بي انتها
در كلام يك سواري
وقتي بايستي
تاريكي كوچه مان را
نمي فهمي.
رقيه پيري
بيائيد....
بيائيد كودكانه صداقت را با گلبرگهاي گل
عاطفه قاب بكشيم و به ديوار بياويزيم .
بيائيد عارفانه تصنيف عشق را بسرائيم و چون
شعري طراب انگيز از بر نمائيم.
و
در گوش زندگي آنرا زمزمه كنيم
بيائيد عاشقانه ، مردن را به عنوان سرآغاز
يك زندگي جاويد بپذيريم
كه زندگي
ساحلي دارد بس فريبنده
تو اگر كودكي كني و ناشيانه پا بروي ظاهر
دلفريبش بگذاري در عمق پشيماني فرو خواهي رفت
سودابه
تولايي
ترك مذهب
اشك در چشمان
من تب مي كند
شكوه هايم را مرتب مي كند
آرزوهايم ز پا
افتاده است
غم سكوتم را لبالب مي كند
نام من درد است و آئينم جنون
غيرتم كي ترك مذهب
مي كند
طفل احساسم بپاي نبض شعر
روز خود را بي طمع شب مي كند
شاعر شرمنده ام از
واژه ها
انتظاراتم چرا تب مي كند
طرح
عبور از جاده خيال
بدون جواز احساس
ممنوع!
محمد رضا مؤذن
شمالي
مثل تمام
آرزوهاي خيالي
رفتم بسوي عشقهاي احتمالي
من كودك زنجير و درد و اضطرابم
پروا ندارم از
هجوم خشكسالي
من چشمهاي غصه را باور نكردم
من غصه را طي مي كنم با بي خيالي
يك رود پراحساس در صحراي عشقم
رودي كه جريان دارد از يك حس عالي
فرزند كوه و
بيشه ام فرزند جنگل
رنگم به رنگ ساقه هاي سبز شالي
با آب و باران الفتي ديرينه دارم
من چاوش سرسبزيم هستم شمالي
طرح
اين خطهاي كج و
معوج
كه در پشت هم مي روند
نشان يك
زندگيست
يا
يك ايست
اين جاده هاي
منحني
مرا به كجا مي برند
از يك محيط بسته
تا يك محيط بسته
راه زيادي نيست
علي ابراهيمي
تقديم به دريا
جام بلورين دلم لبريز رويا مي شود
وقتي نگاه گرم
تو غرق تمنا مي شود
اين قلب پاره پاره را امشب به آتش مي كشم
چون راز عاشق بودنش فردا هويدا مي شود
وقتي كه شيرين جان پاك از قالب فرهاد رفت
اين
بيستون سنگدل تنهاي تنها مي شود
تنديس روح خسته ام در خلسه چشمان تو
شوري به دل
انداخته ، رسواي رسوا مي شود
بيگانه از دل را ببين در وادي سرگشتگي
از خود برون گرديده و خاك كف پا مي شود
اين
برزخ وصل و فراق آخر به پايان مي رسد
با محشر چشمان
تو هنگامه برپا مي شود
در سينه ام آشفته ام اين عقده هاي منتظر
چون كنه زخم عاشقي روزي ز سر وا مي شود
وقتي كه سوز اشكها بر هستيم آتش كشد
زخمي ترين
موج دلم تقديم دريا مي شود
محمد دشتي
اي بهتر از بهترين ها
آنان خدايان خورشيد ، اينان خداي زمين ها
اما ببين اي دل من آنها كجايند و اين ها
اي كاش از ما نپرسند " بعد از
شهيدان چه كرديد ؟"
آخر چه دارد بگويد انبوهي از
نقطه چين ها
بيهوده مانديم و مانديم ، آسوده
رفتند و رفتند
اين حلقه را وانهادند آن ارغواني
نگين ها
در اين قفسها اسيريم آخر چسان پر
بگيريم
وقتي ميسر نباشد پروازي از روي
مين ها
هنگام تقسيم توفيق منهاي ما پر
كشيدي
اي ضرب شستت زبانزد در جمع
بالانشين ها
آن شب اگر نسلي از سرب مي گشت
گرد گلويت
اين روزها در طوافند دور سرت حور
عين ها
آيينه بودي شكستني دل جز به آئين
نبستي
تو دست بالاي دستي اي بهتر از
بهترين ها
سيد روح ا... لطيفي
پرنده
اميد
پرنده اميد من به باغ غم
نشسته است
جوانه هاي كوچك گياه من شكسته
است
يكي به خلوت دلم گذر نكرد لحظه
اي
مگر دريچه دل زمان هميشه بسته
است؟
بهار اتحاد را ببين كه بلبل سحر
چگونه با نخواندنش ز باغها گسسته
است
و من بسان يك درخت بي شكوفه گشته
ام
چرا كه باغبان من از اين زمانه
خسته است
بيا ز حلقه زمان ز بندها رها
شويم
و با وجود اينكه دل هنوز دلشكسته
است
منيره
خانعلي
زود بيا
پناه بر تو اي يادگار
فراموش شده هستي گواهي دهم كه اول خير هستي زاده نشد مگر آنكه
ماهيتش عطر دلكش تو را
شناساي خود گرفت . گواهي دهم كه تنها تويي كه به دلداري زخم
كبود آدميان نغمه سكوت و
صبوري سر دادي . اي اول و آخر پرسشم تا كي در انتظار تكلم اسماء
از وحي دلداگي بنشينم كه
آخر نشستن را حدي باشد كه من سوخته پاي ز پي شراب وصل هر
چه غير توست انتظاري عبث
را به تجربه مي نشينم . زود بيا ، و هستي را كه آبستن ياد تو گشته
فارغ گردان ، بيا رهايي
بخش انساني باش كه در عرصه گاه نظر ترانه هاي مبهم سر مي دهد و
در عرصه گاه عمل خود ،
خويشتن خويش را به محاكمه بي امان كشانده.
اي قطب عالم امكان ، اي
هيات خوبيهاي عالم چون هياتت ، سر اين ستر بر من بگو كه نثار ياد
جاويدت باد همه اشكهاي
ريزان از گونه هاي سرخ فامي كه جلاي رويت را به چشم دل نظاره
كردند .
جواد صحرايي
ني لبك
اي دل بيا و باز به زخمت
نمك بزن
امشب راي غربت من ني لبك
بزن
اي دل بگو كه چشم براه كه
مانده اي
محو حضور گاه به گاه كه
مانده اي
اين ردپاي كيست كه تكثير
مي شود
بغض گلوي كيست كه زنجير مي
شود
احساس آمده است كه
تسخيرمان كند
ابهام مي رود كه
زمينگيرمان كند
ما با تمام پنجره ها عهد
بسته ايم
هر شب كنار خلوت آنها
نشسته ايم
ني را بزن كه بغض من و شب
شكسته است
ني را بزن كه حنجره عشق
بسته است
عارفه
ستاري رستمي
سجاده هاي عشق
سجاده هاي عشق دلم را صدا
كنيد
امروز را به درد علي اقتدا
كنيد
خاك زمين عشق خطايي دوباره
كرد
خود را نشانه دار گناهي
دوباره كرد
امروز عاشقان تو را شرم مي
كشد
خورشيد را تتالو آزرم مي
كشد
اين نور روي كيست كه در
خاك مي رود
فرياد درد كيست كه به
افلاك مي رود
شب محو درد چهره مهتاب
مانده است
اين مرد خيبر است كه بي
تاب مانده است
امروز را به درد علي اقتدا
كنيد
سجاده هاي عشق دلم را صدا
كنيد
عارفه
ستاري رستمي
بهانه
براي از تو سرودن بهانه لازم
نيست
سبد سبد غزل عاشقانه لازم نيست
تو خود سخاوت سبز بهار را ماني
براي درك حضورت جوانه لازم نيست
و من هزار خوش الحان بوستان توام
بگو براي تغزل ترانه لازم نيست
تو ماه روشن شبهاي سرد و تنهايي
تو چون نشانه راهي نشانه لازم
نيست
به دام مهر تو من خود اسير مي
گردم
براي صيد دلم آب و دانه لازم
نيست
ببين تمام وجودم بهانه مي گيرد
براي از تو سرودن بهانه لازم
نيست
مهرداد كرمي |
